Sprawozdanie z XVII Międzynarodowej Konferencji Naukowej Camino de Santiago: jeszcze religijne czy już sekularne? Poznań, 25 października 2025 r.

Abstrakt

Teoretyczne rozważania wokół m.in. definicji aktywności znanej powszechnie jako Camino de Santiago, sensu idei pielgrzymowania, wpisują się w nurt interdyscyplinarnych badań i studiów nad współczesnymi formami mobilności. Względy religijne stanowią dla wielu pątników główną motywację do podjęcia pieszej lub rowerowej wyprawy z Saint-Jean-Pied-de-Port (Camino Francés), Irún (Camino del Noert), Lizbony, Porto (Camino Portugues), Oviedo (Camino Primitivo), ale też z Krakowa, Lublina, Warszawy, czyli z miejscowości, w której mieszkają. Traktują oni drogę do sanktuarium św. Jakuba Większego w Galicji jako pielgrzymkę. Znaczna grupa spośród tysięcy osób przybywających każdego roku do Santiago de Compostela wykorzystujących szlaki Jakubowe, których sieć przecina kraje europejskie, kieruje się jednak czy również innymi powodami. Wskazują oni motywy turystyczne, kulturowe, sportowe, towarzyskie, niekiedy wręcz odcinając się od religijnych kontekstów, czasem wymieniając ogólne – lub bliżej niesprecyzowane – walory duchowe. Paradoksalnie jednak również oni często nazywają swoją podróż – pielgrzymką. Taki stan rzeczy wzmacnia zasadność stawiania pytań o zakres i sposoby rozumienia terminów przejmowanych i/lub używanych w innych niż pierwotne – kontekstach i dyskursach. Z drugiej zaś strony wskazują na potrzebę podkreślenia wyjątkowości doświadczenia przeżytego w drodze, w kontaktach z innymi ludźmi, zarówno współtowarzyszami (peregrinos), jak i gospodarzami, lokalsami, wolontariuszami (hospitaleros) oraz z wielowiekowym dziedzictwem kulturowym i religijnym.